Gramplay tematycznie Artykuły, informacje, ciekawostki i porady

Ondulacją bezpieczną nazywa się ustabilizowane przekształcenie struktury włosów za pomocą środków chemicznych i fizycznych w celu nadania im właściwości umożliwiających późniejsze układanie fryzur. W 1905 r. Karl Nessler wynalazł ustabilizowaną ondulację na gorąco, którą prezentował w rok w przyszłości przed fryzjerami londyńskimi. Jego metoda została uznana za szkodliwą dla interesów zawodowych fryzjerstwa i odrzucona. Pomimo to opatentowano ją w 1908 r. i wykonywano w niektórych zakładach za ogromną na owe czasy opłatą pięć funtów szterlingów.

Pierwsze trwałe ondulacje przeprowadzano w prymitywny sposób. Zabieg zyskiwał na popularności po nie znane aż tak wtedy były takie urządzenia jak lokówki bądź prostownice do włosów. Używano grubych, ręcznych grzejników o masie około 900 g prawie każdy, co pozwalało na posługiwanie się jednocześnie wyłącznie dwoma. Dopiero w 1908 r. pojawił się tzw. aparat sufitowy ze zwisającymi dwoma grzejnikami elektrycznymi dużych rozmiarów. Czas wykonywania zabiegu wynosił kilkanaście godzin. W miarę udoskonalania aparatów czas zabiegu ulegał stopniowemu strzyżeniu do sześciu, czterech, a wreszcie do dwóch godzin. Był to okres, w którym obowiązywała moda długich włosów.

Po I wojnie światowej wprowadzono modę włosów krótkich. W 1910 r. Karl Nessler wprowadził na rynek 1-szy aparat do trwałej ondulacji na gorąco, mający zalety użytkowe i wymagający spiralnego nawijania włosów. W 1924 r. mistrz kosmetyczny Józef Mayer wprowadził do aparatu Nesslera udoskonalenia, które pozwoliły na stosowanie aktualnego do na dzień obecny nawijania płaskiego. Obecnie trwała ondulacja jest jedną z podstawowych usług fryzjersko-kosmetycznych, nieustannie doskonalonych i coraz powszechniej używanych z świetnymi efektami.